Hoe werkt negatieve rente? Waarom obligaties met negatieve rente verschijnen

Centrale banken gebruiken monetair beleid om de rente en de hoeveelheid geld in omloop te beheren en de economische groei en inflatie te beinvloeden. De laatste jaren is een neerwaartse tendens zichtbaar waarbij de rentes gesteld door centrale banken steeds verder dalen. Zelfs tot een negatief niveau.

Negatieve rentetarieven hebben invloed gehad op obligatiebeleggers over de hele wereld. Zelfs in landen waar de rente positief blijft, zijn beleggers met een brede portefeuille niet immuun voor de effecten van een negatieve rente. Centrale banken in meer dan 10 ontwikkelde landen hebben nu de belangrijkste tarieven onder nul gezet, waardoor delen van de rentecurves in deze landen tot een negatief niveau zijn gedaald. Dit aantal landen is op het moment van schrijven nog steeds groeiende.

Er is veel geschreven over de effectiviteit van een negatief rentebeleid en of dit contraproductief zal blijken te zijn. Zelfs ministers luiden alarm: recent riepen zij op tot het einde van negatieve rentes

Het is misschien nog te vroeg om hier conclusies uit te trekken. Wat wel duidelijk is geworden, is het belang van inzicht in het mechanisme van negatieve rentetarieven en de implicaties daarvan voor de financiële markten. Waarom leggen de centrale banken negatieve rentetarieven op? Hoe worden ze doorgezet naar de financiële markten en de prijzen van de activa? En wat zijn de risico’s en implicaties voor investeringen?

Betekenen negatieve rentes dat ik moet gaan betalen om te sparen?

In principe is het antwoord op deze vraag ja. Hoewel particulieren de banken niet betalen om hun geld aan te houden, betekenen negatieve rentetarieven die door een centrale bank worden opgelegd in feite dat commerciële banken moeten betalen voor het aanhouden van overtollige reserves bij de centrale bank. Als de stortingsrente bijvoorbeeld -1% zou zijn, zou de commerciële bank aan het eind van het jaar voor elke $10 miljoen die zij bij de centrale bank aanhoudt een saldo hebben van ongeveer $9,9 miljoen.

De theorie is dat commerciële banken zullen worden ontmoedigd om grote saldi bij de centrale bank aan te houden en in plaats daarvan geld zullen lenen aan bedrijven en consumenten die op hun beurt het geld zullen uitgeven. De toename van het uitlenen en uitgeven zal waarschijnlijk de economische activiteit stimuleren, wat leidt tot groei en inflatie. Op deze manier wordt een negatief rentebeleid door velen gewoon beschouwd als een verlengstuk van het traditionele monetaire beleid. De ECB ziet de negatieve rentes als een speerpunt om de inflatie te verhogen in de EU.

Voor enkele landen in de EU die geen Euro hanteren, waaronder Zwitserland, had de reden voor het verlagen van de beleidstarieven tot onder nul meer te maken met hun eigenvaluta’s en de daarmee samenhangende wisselkoersen dan met het creëren van kredieten. Het doel was om de valuta onder druk te zetten om de handel te stimuleren door de export goedkoper en de import duurder te maken.

Hoe werken negatieve rentes door op de markten?

Negatieve tarieven van de centrale bank drukken de kortetermijnrente op andere vormen van kredietverlening, die op hun beurt weer van invloed zijn op de bedrijfs- en consumententarieven. Negatieve rentetarieven zetten banken en andere beleggers aan tot het kopen van kortlopende overheidsschulden, waardoor de prijzen stijgen en de rendementen op deze effecten dalen. En de rente op bedrijfsobligaties is op zijn beurt weer gekoppeld aan de opbrengst van de staatsschuld. Uiteindelijk hebben negatieve rentetarieven van centrale banken invloed op de rendementen van de obligatiemarkt en dus ook op de benchmarks voor obligaties.

Sterker nog, de rendementen op veel obligaties hebben zich nu op negatief terrein begeven: In 2016 werd meer dan een duizelingwekkende 10 biljoen dollar aan wereldwijde staatsobligaties verhandeld met negatieve rentes.

Dit betekent echter niet dat er geen positief rendement kan worden gegenereerd uit een obligatieportefeuille. Op basis van de ervaringen in Japan in de afgelopen decennia vertalen lage en negatieve obligatierendementen zich niet noodzakelijkerwijs in negatieve rendementen op de obligatiemarkten en op de activamarkten in het algemeen. Als u bijvoorbeeld in 1995 ¥100 in de Japanse obligatiemarkt had belegd, zou u nu ongeveer ¥187 hebben, wat het rendement op de aandelenmarkt met meer dan
¥100 overstijgt. Hoe? Hoewel de rendementen laag waren, bood de opwaartse helling van de Japanse obligatie-rendementscurve – zoals de meeste huidige rentecurves – de mogelijkheid tot meerwaarden door middel van “roll-down”, waarbij een obligatie wordt gekocht en gedurende een bepaalde periode wordt aangehouden en vervolgens een koers/kapitaalwinst wordt gerealiseerd naarmate deze dichter bij de vervaldatum komt. Dit kan gerealiseerd worden omdat de obligaties natuurlijk ook tussentijds verhandeld kunnen worden

Kijkend naar de toekomst

Negatieve tarieven zijn nu goed verankerd in de obligatiemarkten. De verwachting is dat de wereldwijde groei in vergelijking met het verleden traag zal blijven, en de meeste centrale banken zullen de beleidsrente waarschijnlijk ver onder het niveau van voor de crisis blijven houden.
financiële crisis.

Terwijl het debat over de effectiviteit van negatieve rentetarieven voortduurt, denken wij dat het verstandig is voor beleggers om deze te begrijpen en zich eraan aan te passen.

Plaats een reactie